Sunday, 5 June 2016

ಡಿಯರ್ ಡೈರಿ: ಡೇ - ೨


"ಈ ಮರೆವಿನ ಖಾಯಿಲೆ ಇದ್ರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಅಲ್ವಾ ..??"

ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟು ಕುಳಿತಿದ್ದ ನಿಯತಿ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಇತ್ತ ತಿರುಗಿದಳು.

"ನೀನು ಈ ಮಾತು ಹೇಳ್ತಿದೀಯಾ ..?? ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಲ ನನ್ನ ತಲೆ ಪೂರಾ ಫಾರ್ಮಾಟ್ ಆಗೋಗಿದ್ರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರದು ಅಂತ ದಿನಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಬಾರಿ 'ಮೇಕ್ ಎ ವಿಷ್' ಮಾಡೋ ನಿಂಗೆ ಈಗ್ಯಾಕೆ ಹೀಗನ್ನಿಸ್ತಿದೆ ..?? ಓಹ್, ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣದ ಹ್ಯಾಂಗೋವರ್ ಇನ್ನೂ ಹೋಗಿಲ್ಲಾ ಅಂತಾಯ್ತು." ನಿಯತಿ ಹುಬ್ಬು ಮೇಲೇರಿಸಿದಳು.

"ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣದ ಹ್ಯಾಂಗೋವರ್ ಹೋಗಿಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋದು ನಿಜವೇ. ಬಟ್, ಅದು ಮ್ಯಾಟರ್ ಅಲ್ಲಾ ಮಾರಾಯ್ತಿ."

"ಸರಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಮರೆವಿನ ರೋಗ ಇದ್ರೆ ಕಷ್ಟ ಅಲ್ವಾ ..?? ವೈ..?? ಅವಾಗ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರ್ಬೋದಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ಏನಾಗಿತ್ತು ಅನ್ನೋದೆಲ್ಲಾ ಮರೆತು ತಲೆಬಿಸಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇವತ್ತಿನ ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬದುಕಬಹುದು. ನಾಳೆಯ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನೆಗಳ ನೆನಪುಗಳ ನೆರಳಿಲ್ಲದೇ ಹಣೆಯಬಹುದು. ಇದೇ ಬೆಸ್ಟ್ ಅಲ್ವಾ ..??"

"ಹೇಳೋಕೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಸ್ಟ್. ನಿನ್ನೆದೆಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಹೋದ್ರೆ ಇವತ್ತು ಮತ್ತು ನಾಳೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆಂದವಾಗಿ ರೂಪಿಸಬಹುದು ಅನ್ನೋದು ಸತ್ಯವೇ. ಆದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವ ಹಾಗಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ವಾಸ್ತವವೂ ದಿಟವೇ ಅಲ್ವಾ ..?? ಮನುಷ್ಯ ಕನಸುಗಳ ಬೆಳಕಿಗಿಂತಲೂ ನೆನಪುಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಕನಸುಗಳು ಕಳೆದುಹೋದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊಸ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯಬಹುದು. ನೆನಪುಗಳು ಹಾಗಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅವು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಳಿಸಿಹೋದರೆ, ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ."

"ಹ್ಞೂಂ, ನಿಜ. ಇನ್ ಫಾಕ್ಟ್, ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಕುಳಿತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಆತನ ಮನೆಯವರು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಆತ್ಮೀಯ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ. ಹಳೆಯದರಿಂದ ದಿನೇ ದಿನೇ ದೂರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಕರೆತರುವ ಕಾರ್ಯ ಸಣ್ಣದಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ, ಶ್ರಮ, ಮಮತೆಗಳೆಲ್ಲ ಇರಬೇಕು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಾಗಿಯೇ ತೀರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯಿಲ್ಲ."

"ನಿನ್ನೆ ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣದ ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನೋಡೋವಾಗ ಎಲ್ಲಿ ವೆಂಕೋಬ ರಾವ್ ಮಗನನ್ನು ಗುರುತು ಹಿಡಿಯದೇ ಉಳಿತಾರೋ ಅಂತ ಅನ್ಸಿತ್ತು."

ನಿಯತಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದಳು.


No comments:

Post a Comment